logo scholsfoundations

Projecten in Malawi, Bali & Vietnam

17 oktober 1919 - 26 september 2002

Op 17 oktober 1919 werd Broeder Ludwin Speth FIC geboren in Vaals, het uiterste puntje van Nederland. In 1940 deed hij professie bij de broeders van Maastricht en was in verschillende onderwijsfunctie werkzaam, hetgeen uiteindelijk leidde tot een functie aan het schippersinternaat in Nijmegen. Hij overleed op 26 september 2002 in Maastricht.

Zorg voor kinderen stond bij hem centraal en het was dan ook niet vreemd dat hij al in 1961 naar Sierra Leone vertrok om daar als “boardingmaster”aan de Secundary School in Makeni te gaan werken. Het werk in Sierra Leone leidde niet tot succes en Br. Ludwin kwam in 1967 terug naar Nederland; de missie in dat land werd beëindigd. Hij verbleef in St.Michelsgestel en raakte gemotiveerd om in het dovenonderwijs te gaan werken. Na een aantal cursussen op dit terrein ging hij op voorstel van het generale bestuur van zijn congregatie in 1970 naar Malawi. Als lid van het Mary View Convent startte hij in Limbe met een dovenklas; het werk voor dove kinderen was daar net begonnen.

Al snel bleek dat de kinderen, die van heinde en verre kwamen, het beste opgevangen zouden kunnen worden in een internaat. De zusters SBVM (Servants of the Blessed Virgin Mary) bleken na allerlei ontwikkelingen en onderzoek de beste kandidaat om de internaatsopvang te verzorgen en zo ontstond een jarenlange hartelijke samenwerking met een lokale congregatie. De kennis en ervaring van Br. Ludwin werd gedeeld; continuïteit was daardoor verzekerd.

Zijn werk trok hij door naar Mua; opnieuw was hij verantwoordelijk voor opzet en uitvoering van een internaat voor 120 kinderen, dat bijna 400 km van Limbe verwijderd was. Opnieuw zocht hij de samenwerking met de zusters SBVM; opnieuw bleek het een succesformule. Er werd een school gebouwd met onderwijzershuizen, de internaatsgebouwen, die hij van een lepraproject overnam, werden uitgebreid en vernieuwd en met veel energie en toewijding bouwde hij een nieuw paradijs voor dove kinderen.

Gehandicapte kinderen in de derde wereld hebben het bijzonder moeilijk; in het armste land van Afrika, Malawi, geldt dit te meer omdat de economische situatie van het land zeer slecht is. Een “nieuw” fenomeen steekt inmiddels de kop op. Aids vormt een bedreigende omstandigheid voor de bevolking, waardoor binnenkort 65% van de bevolking besmet is en er weinig perspectieven zijn om het tij ten goede te keren.

Overtuigd dat onderwijs de sleutel is voor verbetering en dat (gehandicapte) kinderen daar een bijzondere bijdrage in kunnen hebben, zette Br. Ludwin tot 19BVM was hij in staat iedere crisis te beteugelen. Niet alleen door zich tot het uiterste tegen misstappen van anderen te verzetten, maar vooral door zijn niet aflatende humor en inspirerende attitude.

Br. Ludwin Speth komt uit de grensstreek (Vaals) en misschien verklaart het zijn niet aflatende motivatie en energie. Grenskinderen weten waar de grens ligt en komen daar dan vaak, gaan er op een bepaalde manier mee om en weten vooral dat een grens een relatief begrip is. In ieder geval kun je de grens voor jezelf altijd weer verleggen; dat is uitdagend en biedt nieuw perspectief.

Ludwin heeft die grens iedere keer weer voor zichzelf verlegd; vanuit het nu een volgende stap zetten, hoe moeilijk die ook is. De een na laatste stap, terugkomst naar Nederland, heeft hij met moeite gezet. Hij vergewiste zich van de mogelijkheid dat de zusters SBVM in staat en capabel waren zijn project in Mua door te zetten. Pas nadat hij de steun van de bisschop kreeg, kon hij zijn heilig levenswerk in Mua stoppen. Hij verlegde nu de grens letterlijk, want in Nijmegen en Maastricht ging hij gewoon verder. Nu hier in Nederland personen motiverend, materiaal regelend en vooral ook met bemoedigende woorden als het niet altijd meteen wilde lukken. Zijn ziekte hinderde hem in die inzet, maar raakte hem niet als persoon. Dat was het andere wonder in hem; hij droeg die last en het ongemak van het herseninfarct en later de bijkomende kanker bijna als persoon. Dat was het andere wonder in hem; hij droeg die last en het ongemak van het herseninfarct en later de bijkomende kanker bijna als iets wat er ook bij hoorde. Hij behield zijn humor en zijn betrokkenheid tot in de laatste dagen van zijn hier aanwezig zijn. Zijn steun en warme hand zal ik missen.

Ik weet dat ik namens heel veel mensen spreek als ik op deze plek zeg:

Ludwin van Mua, bedankt, voor alles!

Karel Schols - voorzitter