logo scholsfoundations

Projecten in Malawi, Bali & Vietnam

Senga bay (Salima) Malawi 22-7-15 ( deel 1) ( foto's komen later)We zijn al weer even onderweg in Malawi. Er is nu een rustpauze in het huis van de voormalige aartsbisschop. Na aankomst in het donker werden we vanmorgen wakker met een prachtig (bewolkt) uitzicht over het meer ven Malawi. De aankomst was meteen een ervaring, het merendeel van de koffers was er niet en arriveerde pas 2 dagen later. De eerste dagen hebben we gelogeerd in de lodge van het Leng.

National park, helemaal in het zuiden. Zo’n 1,5 uur rijden vanaf Blantyre waar we aankwamen en werden afgehaald door Anke en Maarten. Bij aankomst was het fris, maar de stad ligt op een hoogvlakte. Na een rit door de bergen kwamen we in het dal in de warmte. Het landschap bestaat uit droge akkers en velden met wel veel groene bomen en struiken. Er lopen en fietsen veel mensen langs de weg. Velen met brandhout en andere spullen op het hoofd of de fiets. Er zijn weinig auto’s. Bij elk dorp en grote kruising een markt(je)Tenslotte kwamen we via een zandweg langs eindeloze suikerrietplantages op de eindbestemming Anke Schols werkt daar een half jaar aan een project van de provincie met een museum en een winkel over de geschiedenis encultuur van de regio. Dat in overleg met regionale bewoners.

In Malawi zijn evenals in andere landen veel parken. Maar dit land is klein en dicht bevolkt. Dus veel gebieden zijn of waren de dieren grotendeels verdwenen. Nijpaarden komen hier veel voor, maar ander groot wild zoals olifanten, neushoorns en giraffen komen alleen voor na herintroductie in omheinde parken. Lengwe is deels omheind en daar is alleen natuurlijk voorkomend

wild: antilopensoorten, Afrikaanse wilde zwijnen apen, buffels. Zij het dat er incidenteel sporen zijn dat eennleeuw door het park is gewandeld. Vanaf het terras hebben we uitzicht op een drinkplaats in de verte. De eerste dagen hebben we vooral uitgerust, een dag besteed aan het ophalen van de bagage en een excursie gemaakt naar het nabijgelegen Nyalapark dat is omheind en waar meer dieren zijn geïntroduceerd.

Vanuit Lengwe naar Zomba, de hoofdstad in koloniale tijden, nu een provinciaal hoofdstadje. In een prachtig oud hotel uit de 19e eeuw. Zij het dat de stad had besloten om net tijdens ons verblijf de watertanks te reinigen en het hotel niet had bedacht dat je daar iets voor moet regelen als er 1.5 dag geen water uit de kraan komt. Boven Zomba ligt een natuurlijk plateau met een klein stuwmeer, bossen een duur hotel-restaurant en prachtige uitzichten. Met een landrover hebben we daar een dagtocht gemaakt in gezelschap van Francis, de Malawiaanse projectleider van Schold Foundations, die in Zomba woont en er ook nog nooit geweest was. Vanuit Zomba ging de reis naar Mua, voor ons gevoel het hoofddoel van de reis. De school voor doven. Zo’n 30-40 jaar geleden opgezet door Broeder Ludwin, tot zijn 50e de directeur van het Schippersinternaat in Nijmegen. We verblijven in ‘zijn’ huisje, een gastenverblijf op het terrein. De school zelf wordt betaald door de regering. Incidentele projecten soms door de stichting of andere sponsors. De 177 dove kinderen van 4-18 à 19 jaar zitten daar intern. Zo’n vier laar later als andere kinderen gaan ze dan naar de secondary school. In Malawi komt doofheid ca 4 x vaker voor dan in Europa. Het internaat: de ‘boarding’ wordt deels betaald door de overheid en structureel ondersteund vanuit de Schols-Helsper stichting van Karel. In de loop van de dagen krijgen we een rondleiding in de school en de boarding. De school en de inzet van de docenten is indrukwekkend. De gebouwen en opvang van de kinderen buiten school zorgelijker. De grotere kinderen hebben kamers voor 6-8 personen de kleineren een slaapzaal. Ze zitten veel voor de TV. Zij het dat de kinderen zelf vrolijk en ontspannen zijn. Ze zijn dan ook blij met de door ons meegebrachte voetbal en ballonnen. Opvallend is de stilte die er heerst in de school en op het terrein van de boarding in vergelijking met de in de omgeving spelende kinderen. Oud leerlingen komen op bezoek. Felix heeft 4 uur gereisd met busjes Simon 7 uur gefietst om ons  te ontmoeten. Felix kan wel horen en heeft bij uitzondering als wees op het internaat gezeten. Hij is een uitstekende tolk, beheerst de gebarentaal en bijna afgestudeerd in handelswetenschappen. Simon is doof en timmerman/onderhoudsman. Mua heeft een mooi museum over de lokale cultuur en historie.

Eén keer daags eten we bij de zusters en maken we kennis met de lokale keuken. Hoofdvoedsel in Malawi is nsima, een vaste elastische maïspap. Maar ze eten gelukkig voor de meesten van ons ook rijst. Zelf eten we verder van zelf ingekocht eten. Maar door alle aanloop van broeders en leerlingen bestaat ons laatste ontbijt uit wat restjes, nog verergerd omdat de laatste eieren niet gebakken kunnen worden door stroomuitval. De inkopen op de lokale markt hebben dat niet voorkomen. Gelukkig is er een lokale frietshop waar we de avond tevoren wat frites, gebakken op een houtvuurtje, gehaald hebben. Onderweg naar Lilongwe, de hoofdstad van het land stoppen we voor een heerlijke koffie met gebak bij een pottery. In Lilongwe vertrekt Karel overhaast naar een vergadering van de associaton for deaf waarvan de lokale voorzitter Luca een bekende is hij en een groot aantal ex Mua leerlingen zijn leden. Verschillende andere bekenden van Karel en Ineke uit het dovencircuit komen langs. De communicatie verloopt via kladblokjes, mobieltjes en met behulp van Felix en zijn broer Alex. De dagen daar zien we het groepje regelmatig. De vervolgopleidingen van hen worden gesponsord door de stichting. Luca is bijna afgestudeerd als accountant, Bruno wacht op de uitslag van het eindexamen als automonteur. Deze twee schilderen ook naast hun studie.

Mia en ik maken nog een excursie naar het Lilongwe Wildlife Centre, gevestigd in een fors natuurgebied midden tussen het oude en nieuwe deel van de stad. Het is een opvangcentrum voor zo’n 200 dieren, waarvan 130 primaten In de bossen tussen en rond de afgezette terreinen voor de dieren leven ook in het wild zoals apen, antilopensoorten krokodillen en veel vogels. Daar werkt Jasper Iepema, oud medewerker van Stichting Aap. Stichting Aap is ook een partner in het project. We hebben Jasper gesproken en een rondleiding gehad langs dieren die niet terug kunnen in de natuur. De andere dieren moeten niet aan mensen wennen.

Vanuit Lilongwe vetrekken we na een uitgebreid bezoek aan een grote supermarkt naar het huis van de emertitus Bisschop Remy Ste Marie. Hij is zelf voor een half jaar naar zijn geboorteland Canada, maar heeft er bij Karel op aangedrongen dat we zeker naar zijn huis moesten gaan. Patrick die op het huis past en kookt ving ons hier op. Het is een sober maar mooi huis op een royaal stuk grond. De tocht er heen ging over een lang stuk zandweg met wasbord profiel. Wel hebben we ineens allerlei westerse gemakken zoals een wasmachine, TV en een keuken waarin alles werkt. Daar genieten we van. Dat ondanks de eerste bewolkte dag hier. Verder hebben we veel zon en temperaturen rond de 25 graden. In de bergen soms wat lager in de dalen hoger. 

 
Tweede verslag, de laatste dagen komen het eerst... ( foto's volgen later)
Lengwe 31-7 – 2-8

We zijn terug op het punt waar we onze rondreis zijn gestart. In de lodge van Lengwe national park. Het watergat in de verte wordt bezet door witte reigers en marabu ooievaars. In de schaduw van de bomen rusten en vlooien de Bavianen. Af en toe komen groepjes of kuddes antilopen van verschillende soorten er drinken.Hadden we op het plateau en in de bergen nog dagen dat we het met vest nauwelijks warm hielen, inmiddels gaan de temperaturen hier naar tropische waarden en hangt een lome hitte boven het terrein. Medereizigers zijn aan de siësta. Van hier uit zullen we over 4 dagen vertrekken naar het vliegveld voor de reis terug.24-7Vanuit het huis van de bisschop gaan we vandaag het graf van Steven bezoeken. Een jongen die vanuit het project werd ondersteund, en 3 maanden voor zijn afstuderen viel hij van eenoptrekkende vrachtwagen en was op slag dood. Moeder en zus wonen met de rest van het gezin inLilongwe en waren naar het dorp van zijn oma gekomen om samen met ons het graf te bezoeken. Voor de familie en zeker voor de moeder was het een emotioneel moment.Voor ons door de wandeling door het dorp ook een confrontatie met de eenvoud en armoede op het platteland. De laatste schooldag vond samen met de ouders buiten plaats. Lessen worden ook vaak onder de boom gegeven. Klassen van meer dan 100 kinderen zijn geen uitzondering en voor docenten is er niet elke maand salaris. In de dorpen zijn de huisjes klein. Ben je iets rijker dan heb je een dak van golfplaten. Er wordt gekookt op hout in kleine ronde of vierkante gebouwtjes zonder deur. In de droge tijd doorgaans ook zonder dak. Iedereen verbouwt mais en bonen als hoofdvoedsel, vaak katoen als cash crop. De oogst wordt buiten in een rond bouwseltje op palen bewaard, maar ook uit angst voor diefstal vaakbinnen en daardoor te vochtig. Door meelkevertjes, schimmel en ongedierte gaat in Afrika 30% van de oogst verloren.Na het indrukwekkende bezoek maken we een tocht over de KUTI farm. Een natuurpark dat gerund wordt door de partner van Jasper. Dieren uit het opvangcentrum van Lilongwe komen hier ook terecht. Bewoners van aangrenzende dorpen zijn er nauw bij betrokken en 30% van de entreeprijs gaat er rechtstreeks naar toe.25-7
Op de 25e was er een lange reis van het meer van Malawi naar Maryview dicht bij Blantyre. Op de weg veel voetgangers fietsers. In de dorpjes is het druk met naast de weg kraampjes, vooral met
tomaten, kool, brandhout, houtskool en kleding. Op de weg kinderen en geiten die reageren op de claxon. Een kolonne van vier zwarte varkentjes die plotseling wilden oversteken begreep dat niet, maar na een fikse uitwijkmanoeuvre van de chauffeur en een gil van een van de dieren liep het toch nog goed af. Kuddes koeien worden wat omzichtig gepasseerd omdat je niet kunt weten wat
rondspringende kalveren doen. Talloze minibusjes bij grote kruisingen en in wat grotere plaatsen besluiten op onverwachte momenten weg te rijden of te stoppen. Bij dat alles houdt onze Malawiaanse chauffeur ‘Maurice een snelheid aan die ons af en toe gekromde tenen oplevert. Maar we hebben het er zonder kleerscheuren van afgebracht.26-7
We logeren 3 dagen in het hoofdkwartier van de nonnen die de bemensing leveren voor onder meer de internaten van de dove kinderen. Het is zondag en uiteraard kunnen we ons niet onttrekken aan de mis. Tot ontzetting van sommigen uit ons gezelschap is dan op 7 uur ‘sochtends. Maar het is de moeite waard. Zingend en swingend worden we door de viering geloodst waarbij een groepje van 6 meisjes voor in de kerk als dansgroep optreedt. Het is de zondag van de wonderbare broodvermenigvuldiging en tevens een soort oogstfeest waarbij de oogst wordt gezegend. Dus emmers en een zak mais, suikerriet en andere spullen worden al zingend naar voor in de kerk gedragen. De pastor vat speciaal voor ons de preek en enkele andere toespraakjes in enkele zinnen in het Engels samen.Al eerder hadden we in het dal in het zuiden koepeltenten gezien gedoneerd door het Nederlandse rode kruis na een grote overstroming in januari. Die ramp is zeker aan ons toen we in Nieuw Zeeland waren voorbij gegaan. Nu bleek dat er op het terrein een huis met ruim 20 weeskinderen staat van 4-14 jaar waarvan beide ouders zijn verdronken en er geen familie was voor de opvang. Bij de ramp blijken 2000 mensen te zijn omgekomen. De kinderen gaan daar naar school, voor enkelen van 10 jaar pas voor het eerst. Ondanks alleervaringen, invoegen halverwege het jaar, de totaal andere leefsituatie zijn ze op 4 na allemaal overgegaan. De club ontving ons enthousiast.In de avond hebben we het goede maar eenvoudige van het Malawiaanse kloostereten achter ons gelaten en op luxe niveau gegeten in Hannover Grill 21, eten en prijzen op het niveau van een goed Europees restaurant. Dat ter ere van de verjaardag van Francis de lokale projectleider.De volgende dag vertrekken we op tijd naar Namalenga, een missiepost met een middelbare school en een health center van de nonnen. Na de koffie is iedereen uren druk met het bereiden van de lunch, hier de belangrijkste warme maaltijd. Het standaard eten hier wordt gekookt op houtvuur: nzima (stijve maïspap) en stukken gebraden kip met botjes, groente: vooral gekookte pompoenbladeren Vandaag zijn er ook boontjes en zelf verbouwde rijst gekookt op houtvuur. De dames helpen steentjes en andere ongerechtigheden er uit te zoeken. De soberheid van het bestaan hier is indrukwekkend, maar ook de humor en het plezier van de mensen en het enthousiasme over ons bezoek. Het klooster is uiterst sober.Het kliniekje wordt gerund door verpleegkundigen die tevens verloskundige zijn. Nu is het rustig. Alleen een moeder en haar vannacht geboren kindje zijn opgenomen. In de regentijd ligt het vol tm de gangen vooral door malaria. Soms is er in zo’n kliniek een medical assistent, iedereen die na 4 dagen nog niet vaar huis kan gaat door naar een ziekenhuis.27-7
We verkassen naar de broeders aan de andere kant van het terrein. De broeders zijn de eigenaren en beheerders van o.a de gebouwen van dovenscholen zo ook die van Mua en Maryview. Ze hebben een timmerwerkplaats waar nu (hopelijk) vandalismebestendige bedden gemaakt worden voor kleinere kinderen. Een verblijf voor de grote jongens en de keuken van de nonnen wordt vernieuwd en dat lijkt er goed uit te gaan zien De boarding maakt verder op ons als Europeanen al een minstens zo troosteloze indruk als die van Mua. Veel is kapot en verdwenen tot en met de sloten van deuren.De volgende dag krijgen we een lange en vermoeiende rondtocht over Beehive, een reeks van projecten van en met lokale mensen. Een 2e hands bookshop, een uitpuilende klas voor
naaionderwijs met lange wachtlijsten, een revisiewerkplaats voor fietsen, sociale projecten voor gehandicapten in de dorpen die gefinancierd worden uit de inkomsten van de eerder genoemde projecten. Verder een school met 2,5 jaar durend hoger onderwijs in ICT en een kinderopvang/kleutergroep horend bij een basisschool. Tijdens het eten en de borrel ’s avonds met de broederswordt bijgepraat met broeder Wladimir, een bejaarde Nederlandse broeder en beheerder van de dovenschool in Maryview. Hij was en is tevens betrokken bij een aantal projecten met aidsslachtoffers in de dorpen.30-07We gaan terug naar het zuiden voor een aantal dagen rust en nagenieten van de natuur. Voor we naar Anke gaan en de grotere plaatsen verlaten nog even winkelen en pinnen. Je kunt hier 40.000 kwacha’s tegelijk pinnen en mag 2x pinnen. Dat levert dan een bedrag op vergelijkbaar met 160 Euro. Maar hotels natuurparken vragen aan toeristen Europees/Amerikaanse prijzen en je kunt maar af en toe mat Visa betalen en al helemaal niet met onze Mastercard.We reizen naar Majete, voor het laatst samen met Francis de projectleider en Maurice. Majete is een park met naast de gangbare fauna ook leeuwen en olifanten. Het is een warme dag, en die dieren laten zich niet zien. Wel is het verblijf bijzonder in een soort luxe tenten met een heel goed bed.31-7In de ochtend komt Anke ons halen. Van Majete is het een uur naar Lengwe. Onze laatste dagen brengen we door met lezen, vrijwilligerswerk bij Anke: opruimen en een laatste bouwprojectje. Zij vertrekt 4 dagen na ons naar Nederland. Na de eerste hete dag daar zijn de volgende dagen koel met redelijk veel wind. Mia moet bijkomen van verkoudheid en een griepje. En de beelden over een stevige bruine boterham en brood met hagelslag en het eigen bed met een goede matras breken door.Tot ziens binnenkort. In de hoop dat het lukt dit bericht voor vertrek op dinsdag te versturen. 

Herman en Mia.