logo scholsfoundations

Projecten in Malawi, Bali & Vietnam

Over mij:

Als kind van een jaar of 11 zag ik op de televisie de actie ‘Eén voor Afrika!’ over de hongersnood in Ethiopië. Ik vond het heel indrukwekkend en ik wist eigenlijk toen al dat ik ooit iets in ontwikkelingswerk in Afrika wilde gaan doen. Er gingen echter twee decennia over heen. Mede door de fantastische verhalen over ontwikkelingswerk van een vriend van mij, werd het vuurtje weer aangewakkerd. Eind 2007 zei ik tegen mezelf: ‘als ik nu niet ga, ga ik nooit!’ In december verscheen een artikel in de Gelderlander over de Schols Foundations in Duiven. Ik werd enorm geraakt en ik besloot daarop meteen een afspraak met Karel te maken. Toen ging het heel snel…

30 mei – 4 juni 2008

Het avontuur begon al prachtig!
Landing in Frankfurt vertraagd door noodweer!
Kilometers gerend door klam airport om de vlucht naar Johannesburg te halen!
En toen moest deze weer heel lang op haar beurt wachten om op te stijgen!
Vlucht naar Blantyre bleek in Johannesburg reeds vertrokken!
Een hoop speurwerk in Johannesburg om een alternatief te vinden!
Via Lilongwe op 31 mei om 21:00 in Blantyre geland!

En daar stonden de drie zusters met de bordjes: ‘Welcome dear Visitor’ en ‘Welcome René Turk’. Fantastisch!

Na een uurtje rijden in het donker, met honderden kinderen lopend langs de kant van de weg, kwamen we in Maryview aan!

Heerlijke reis van iets van 32 uur!

Na drie dagen, op-en-neer naar het vliegveld en veel bellen, was daar eindelijk ook mijn koffer! Ik heb me er geen seconde druk om gemaakt!

Ik ben 4 dagen in Maryview geweest en ik ben geweldig opgevangen door de zusters! Ik heb daar op de dovenschool een dagje les gegeven. Verteld over Nederland aan de hand van twee meegebrachte boeken. Je weet niet wat je meemaakt!
De kids willen ZO graag!!! Samen met een leraar schaatsbewegingen zitten maken in de klas!

Toegezongen worden door een klasje jonge nonnen in opleiding is ook echt geweldig!

Dagelijks breng ik er een bezoekje aan de ‘orde van zes’ , een groep zeer oude nonnen. Uren later hebben ze het nog steeds over me, hoor ik later van andere zusters! Natuurlijk ook omdat ik bij hen mijn woorden in ‘chichewa’ train!

Zuster Marieta stelt me voor aan een groepje doof-blinde kinderen, zittend op een kleedje in de schaduw. Schrijnend!

Donderdag 5 juni reden we naar Mua, daar waar ik iets van drie weken zal verblijven. Toen we aankwamen was het rustig. Een paar kids kwamen een handje schudden.
Maar om 15:00 brak de hel los! 150 kids kwamen op me afstormen. Niet te beschrijven. Het eerste jongetje, Ezikiel, zal ik nooit meer vergeten! Later pen en papier gepakt om met ze te communiceren! Ze schreven allemaal hun naam op. Zo trots! Ze begonnen ook allemaal scheerbewegingen te maken. Ik dacht: ‘inderdaad, die moet eraf’; het was er nog niet van gekomen. Later leer ik dat dit het teken van officier is. Dat is dus hoe ze me zien en dit zal dus mijn teken blijven!

Als we naar het voetbalveld gaan, wordt er een stoel voor me neergezet. Ik voel me ongemakkelijk dat ik zo op een voetstuk wordt geplaatst. Ik ontmoet Alexander, één van de twee horende broers die er rondlopen. Hij zit op een andere school en woont bij zijn tante omdat hij zijn beide ouders verloren is. Hij heeft zichzelf de doventaal geleerd en is vanaf de eerste dag mijn vaste tolk. Gezien zijn verhaal is het niet gek dat hij dokter wil worden! Ook maak ik kennis met Stephano, de oudste leerling, de grote leider van de groep. Geweldige man!

Nog diezelfde dag hang ik samen met de kids het meegebrachte volleybalnet op! Echt fantastisch hoe dit wordt ontvangen! Als ik er die avond in mijn huisje over schrijf, komen de tranen…

7 juni

Zuster Immaculate nodigt me uit om mee te gaan naar een bruiloft. Voordat ik het weet zitten we allebei achterop een ‘fietstaxi!’ Ik heb te doen met mijn chauffeur; hij zweet zich kapot, fietsend door het glooiende landschap. We komen aan bij een oud gebouw en het duurt heel erg lang voordat alles op gang komt. Ik loop op de andere blanke man af die aanwezig is. ‘What does a white man like you do in here?’, vraag ik. ‘I can ask you the same!’, antwoordt hij. Het ijs is gebroken. Hij blijkt bevriend met de bruidegom en hij werft fondsen in Noord-Ierland voor scholen. Hij zegt slechts kort in Malawi te zijn en geen tijd te hebben om naar de dovenschool van Mua te komen. Een paar dagen later word ik uit de klas gehaald omdat hij toch heel even tijd heeft kunnen vrij maken. Fantastisch! Hij is zeer enthousiast en hij belooft de leraren om zich in te zetten voor een aantal dingen op hun verlanglijstje! Ik leer hen zo bovendien het westerse netwerken.

De bruiloft zelf is behoorlijk wennen. Het draait alleen maar om geld. Het is de bedoeling dat de bezoekers al dansende geld werpen in de mand die om en om door de bruid en bruidegom worden opgehouden. Ik ben blij dat zuster en ik niet zo lang blijven.

8 juni

Zondagochtend om 8 uur is de vaste prik de kerkdienst. Ik loop met de kids mee; voor het eerst over de gammele houten brug door de heuvels. Kennedy loopt de hele weg naast me en probeert me druk gebarend alles uit te leggen. Hij zit naast me in de kerk. Ik heb met de doven gemeen dat ik ook niets begrijp van het chichewa (om onduidelijke redenen, wordt er niet meer getolkt). Als de collecte begint, vis ik een muntje uit mijn zak. Kennedy is apetrots wanneer hij het mag doneren! Mijn ogen prikken.

Zuster Litithia ontfermt zich over een jongetje dat trilt van de malaria. Verantwoordelijkheden worden niet snel duidelijk. Ik geef de moeder snel 500 Kwacha zodat ze met hem naar het ziekenhuis kan.

9 juni

De eerste dagen hang ik veel rond op de school en praat ik met zoveel mogelijk mensen. Ik verzamel zo informatie over hoe ik het beste mijn ingezamelde geld kan besteden. De meegebrachte pennen worden in een officiële ceremonie door meester Banda uitgedeeld! De meegenomen ballonnen gaan gebruikt worden om de longinhoud van de kids te testen; ongelooflijk dat zo iets eenvoudigs zo belangrijk kan zijn!

Zuster Litithia komt mijn sleutel halen omdat in het huisje een vrieskist staat. Iedere dag wordt een koelbox gevuld om de zelfgemaakte ijsjes te laten verkopen. Ze heeft nog steeds het oogmasker op dat ik haar gaf; gekregen in het vliegtuig. We gaan samen naar het ziekenhuis om naar haar oog te laten kijken. Het wordt erg lang wachten. Ik zie bijna alleen moeders, sommigen pas 11, hoor ik van zuster Litithia.

Alexander en ik lopen met Robert mee naar het huis van zijn tante dat naast het hostel ligt. Trots laat hij zijn mooie schildertekeningen zien. Ik neem me voor in Nederland op zoek te gaan naar wat materiaal voor hem en dit aan een volgende vrijwilliger mee te geven.

Een dag later worden de lessen stilgelegd omdat een groep jongens de meegenomen DCS shirts presenteert in wederom een officiële ceremonie! Ik maak foto’s voor in het clubblad, de DCS-post.

11 juni neem ik een gedeelte van de les over van juf Martha aan de hand van alles wat ik tot dan toe had geleerd. Een jochie omhelsde me na de les! Hij had zo’n plezier gehad! Juf Martha zegt me dat ze na de middagpauze iets anders moet doen voor school. Of ik? ‘Natuurlijk!’, antwoord ik. Na de ‘break’ blijkt dat ik samen met Maurice vier klassen mag doen. Die middag na school geef ik hem en meester Banda computerles in Word en Excel.

Inmiddels ben ik al aardig vaak geraakt door die kids; je gaat heel snel enorm van ze houden! De gebarentaal leer je al doende vrij gemakkelijk.

12 juni

Mijn eerste trip gaat naar Salima. Driver Maurice rijdt ons naar de secondary school waar Symon als enige dove les krijgt. Hij wordt geholpen door de Schols Foundations. Karel vroeg me contact met hem te zoeken. De communicatie is zeer moeilijk maar zijn horende vriend Steven helpt ons uit de brand. Ik geef hem wat hij nodig heeft en ik houd Karel op de hoogte. Ik krijg een gesprek met de ‘headteacher’ en de ‘specialist teacher.’ Ze brengen in kaart wat de kosten zullen zijn voor extra cursussen aan de overige leraren om Symon meer kans van slagen te geven. Ook dit leg ik Karel voor en hij geeft me groen licht om het te regelen. Symon is een intelligente jongen die heel graag wil. Als hij slaagt, zal hij de trofee voor de school zijn!

We doen de eerste voorzichtige inkopen en we hebben grote schik. Meester Banda geint: ‘never leave Salima without a beer!’ Een traditie wordt geboren!

13 juni rijden we de ongeveer 200 kilometer naar Blantyre. Onderweg stoppen we bij een drukkerij waar we voor een klein bedragje een hele voorraad afvalpapier krijgen; heel belangrijk voor de school. Na twaalven komen we aan; het duurde flink lang door de vele ‘roadblocks.’ We speuren stad en land af naar een audiometer. Uiteindelijk moet dit plan in de ijskast; het gaat boven mijn budget. We rijden door naar Limbe omdat daar alles goedkoper schijnt te zijn. In ‘no time’ worden net voor sluitingstijd even een naaimachine, drie rollen stof, zeven ijzeren emmers en twintig plastic emmers gekocht. Heel laat puf ik ’s avonds uit in mijn huisje. De ‘watchman’ klopt toch nog even op mijn deur. Volgens de nonnen moet ik toch echt nog even eten voor ik ga slapen. De schatten! Kapot zit ik aan tafel; achteraf gezien hebben ze groot gelijk gehad!

14 juni

Tijdens de rit van gisteren ontstond het plan om naar de wedstrijd Malawi- Egypte te gaan. Met andere woorden, voor de tweede dag achter elkaar 200 kilometer rijden naar Blantyre. Driver Maurice en ik komen tot het plan om Alexander, drie leraren en zes dove kinderen mee te nemen. Je kunt nu eenmaal niet iedereen meenemen. Op deze zaterdag zelf kiest teacher Maurice zes kids uit die mee mogen. Het worden de jongens die iedere dag op ‘the ground’ te vinden zijn. Ze worden helemaal gek. Maurice naait ze echter gewoon op dat ze hun beste kleren aanmoeten en op moeten schieten en anders niet mee mogen. Uiteindelijk rijden we ruim een uur later dan gepland weg omdat zuster Crissy onverwacht de auto mee had. Ik maakte me toch wat westerse zorgen dat we voor een uitverkocht stadion zouden komen te staan. Onderweg zie ik de kids heel druk gebaren in de auto; waarschijnlijk is dit ‘once in a lifetime’ voor ze.

We gaan gewoon naar de Shoprite om goedkoop eten in te slaan voor in het stadion. De jongens kijken zeer ‘impressed’; zijn voor het eerst in zo’n grote winkel. Buiten het stadion wordt echt alles verkocht; ik kijk mijn ogen uit! Heel eenvoudig kopen we twaalf tickets voor 200 Kwacha per stuk voor achter de goal. Het eten wordt een behoorlijke knoeibende maar wat boeit het? Ik word ook heerlijk verwelkomd door een fanatieke supporter: ‘I know you; I have seen you before; you don’t belong here; you are from The Netherlands; go away!’

Verkopers lopen af en aan. Pannen met msima, eieren, pelpinda’s, sigaretten los, je kunt het zo gek niet verzinnen! De stadionspeaker brult dat de hoofdsponsor 1.3 miljoen Kwacha uitkeert als Malawi wint. Omgerekend ongeveer 5.5 duizend Euro. Ik krijg toch wat last van plaatsvervangende schaamte. De leraren vinden het ongelooflijk veel geld!

Met een hele felle laaghangende zon in de ogen kijken we de wedstrijd. Continu lopen prachtig uitgedoste mensen voorbij, vaak bloedfanatiek. Geheel onverwacht scoort Malawi vlak voor tijd het winnende doelpunt. Maurice is dan al terug naar de auto. Het gejuich blijft maar aanhouden. Teruglopend naar de auto word ik heel veel nageroepen: ‘mzungu’, ‘mzungu’ en ‘even the mzungu is happy!’ Als we uiteindelijk rijden zien we duizenden mensen rennend over straat, gewoon tussen de auto's door. Kids hangend aan auto's, vallend van auto's. Loeiende sirenes. Minibussen die stoppen en proberen verhaal te halen vanwege afgebroken ruitenwissers; maar op wie? Gekkenhuis! Het zou me niets verbazen als er slachtoffers zijn gevallen. Bedeesd vraagt Maurice of het gevierd kan worden. ‘Natuurlijk gaan we een biertje drinken!’, zeg ik.

15 juni

In de kerk ben ik kapot. Op de terugweg vraagt Stephano me wanneer ik terugvlieg. Hij zal me missen. In mijn huisje komen de tranen. Wat kwam die gemeende zin hard binnen! Uit de grond van zijn hart. De tranen blijven stromen. Ik heb nu al een voorgevoel dat het afscheid heftig zal zijn.

Die middag ga ik naar ‘the ground’ waar een wedstrijd bezig is. Stephano maakt als enige dove heel veel indruk. Het voetbal is schitterend maar kei en keihard. Een groepje kids eist gewoon een hoek van het veld op om te spelen tijdens de wedstrijd. Het kan allemaal!

16 juni

Een tijdje terug had ik de ‘watchman’ en zijn maten bereid gevonden drums te maken voor de school. Mooi om zo de locale economie te steunen! Deze drums worden gebruikt om de kids alert te houden in de klas. Ook kunnen zo het aantal lettergrepen van woorden geslagen worden. De kids reageren uitstekend op de trilling. Ik roep deze ochtend vijf meiden om de drums te dragen en ik vind het al heel gewoon. Twee jongens dragen de gekochte voetballen. Tijdens de dagelijkse ochtendceremonie zijn de kids niet meer geconcentreerd als ze ons aan zien komen lopen. We staan wat met de leraren bij elkaar waarin meester Banda het woord tot de rest richt. Hij heeft waterige ogen; hij is zo dankbaar. Hij laat trots alles zien in het practicumlokaal. Een leraar roept: ‘we are rich!’

De ‘headteacher’ meldt dat hij naar Salima wil gaan. Dat komt mooi uit; kan ik mooi de transactie met de school van Symon regelen. Het wordt absoluut DE kennismaking met de Malawiaanse bank. Het bizarre is dat we er net Symon, de headmaster en de specialist teacher treffen. Het duurt uiteindelijk ongeveer drie uren om het te regelen. Van het kastje naar de muur. De samenvatting van het verhaal is dat ik eerst een hele stapel gepind heb en het daarna weer naar binnen heb gebracht. Achteraf lach je erom! We gaan nog even naar een internetcafé om een officieel document te maken en ik geef het aan de specialist teacher.

We gaan die middag naar een shop waar we echt ontzettend veel kopen. Misschien wat duurder dan in Blantyre maar gemak dient de mens. Alles wat de ‘headteacher’ die ochtend aangaf te willen hebben, ligt nu in de wagen!

Terug op het terrein worden we wederom opgewacht door dolenthousiaste kids, allemaal hunkerend om te mogen helpen dragen. Grandioos om dit mee te maken!

Zuster Valentine vertelt dat zuster Litithia in het ziekhuis ligt met malaria…

17 juni

Ik word uit de klas gehaald voor een meeting met het ‘sports committee.’ Ze willen graag een netball- en voetbalwedstrijd organiseren tegen de school voor de horenden in Chipoka. De vraag is eigenlijk gewoon of ik de benzine wil betalen. Als dank willen ze me het Lake van Malawi laten zien dat vlakbij de school ligt; het was er nog niet van gekomen. In de ‘tea break’ wordt het plan officieel gemeld. Er wordt heel veel gepraat, de pauze loopt veertig minuten uit, dit is Malawi!

Terug in de les wijst meester Hudson me op een ander groot probleem; de mieren eten de school op! Hij laat de gaten in het schoolbord zien en de aangevreten vensters. Er is een hoop te doen in dit land!

Na de les laat meester Banda me trots zien dat de gehoorapparaten uit de UK zijn binnengekomen.

Er wordt hard getraind op ‘the ground’ vandaag! Maurice en Fatima doen de selectie bij het netball. Fatima heeft de gelukkigen op haar hand geschreven; de meiden zijn ongelooflijk nieuwsgierig! Andrew bekommert zich om het voetbal van de jongens. Stephano, ziek als een hond, klagend over druk op zijn borst, traint en coacht gewoon als een bezetene!

Ik houd het voor gezien omdat ik graag zuster Litithia in het ziekenhuis wil bezoeken. We gaan er met een groepje heen; de meiden dragen voedsel omdat er in het ziekenhuis niet voor de zieken gekookt wordt. Zuster Lithitia is behoorlijk versuft; stamelt wat korte zinnetjes met ‘father’, zoals de nonnen me inmiddels noemen. De woorden staan in schril contrast met haar sarcastische humor van de laatste dagen, ‘it’s better to die!’ Ze valt snel in slaap. Zuster Crissy zal die nacht bij haar waken.

18 juni

Vandaag neem ik de boeken over Nederland maar weer eens naar school. De kids verdringen zich. Doordat ze doof zijn, zijn ze erg visueel ingesteld. Ze zijn dolenthousiast en ze stellen veel vragen. Leraar Gama vat het anders op: ‘we are far from heaven!’

Ook deel ik vandaag spaarlampen uit aan de leraren als blijk van waardering!

In de middag geef ik een groep leraren computerles; Excel en Word. Ik vind het zwaar vandaag. Het komt vooral omdat ze echt bij nul moeten beginnen. Ze zoeken zich kapot naar de letters op het toetsenbord. Er is nog een lange weg te gaan!

19 juni

Vandaag zijn we in Dedze omdat we officieel toestemming nodig hebben van de politie voor de wedstrijden. Het was een prachtige rit door bergachtig landschap, echt totaal anders dan het gebied rondom Mua of Maryview. Het is in no time geregeld! De rest van de dag gebruiken we om verder te shoppen. We sluiten af met een biertje.

In het barretje raak ik in gesprek met George, veldwerker op het gebied van HIV en AIDS. Heel erg interessant, het wordt heel snel duidelijk hoe complex dit grote probleem is. Familie die niet toestaat dat er op begrafenissen over gesproken wordt; de erg afgelegen gebieden zonder electriciteit en het verschijnsel polygamie in het noorden en zuiden.

20 juni

Ik deel pennen uit aan de kinderen in de jongste klassen. Zo kom ik er achter dat ik in vier klassen de lessen nog niet heb bijgewoond. Dat wordt nog pittig om te halen in die laatste drukke dagen! Ik woon de les bij van de hoogste klas, STD 8. De les gaat niet toevallig over AIDS. Meester Banda doet het heel goed al vraagt hij me steeds hoe je iets moet schrijven.

De leraren, de netballsters en de voetballers worden letterlijk in de auto gepropt zodat Maurice maar twee keer hoeft te rijden. We stoppen bij het Lake, werkelijk prachtig! Er wordt door wat Afrikanen gevist vanuit uitgeholde boomstammen. De leraren regelden dat we met zijn allen voor een prikkie even op de passagiersboot mochten rondkijken. De kids kijken hun ogen uit en daar doe je het voor!

We lopen rustig vanaf het Lake naar de school. We komen aan op een hele grote kale zandvlakte met her en der wat karakteristieke Afrikaanse hutjes. We worden opgewacht door honderden joelende kids en dat terwijl de school al lang uit is!

De wedstrijd netball van de meiden begint heel moeizaam; in 'no time' 4-0 achter omdat
de thuisploeg wel weet hoe je door zo'n ontzettend scheve 'korf' moet gooien. Na ieder doelpunt rennen de supporters het veld in! Natuurlijk ren ik na ieder doelpunt van Mua ook dwaas het veld in; de leraren van Mua blijven gewoon staan. En zo winnen onze kids uiteindelijk toch met 10-7!

De jongens beginnen onder aanvoering van Stephano zeer professioneel aan de warming up. Alle supporters verplaatsen zich naar het voetbalveld. In de wedstrijd scoort spits Benard de drie goals; op het eind strompelt hij over het veld maar hij blijft maar doorgaan. Afrikanen gaan er voor! In de tweede helft rennen hele grote
groepen kids zingend over het veld; dat er een wedstrijd bezig is, is niet belangrijk. Aanmoedigen daar gaat het om! Onze jongens winnen met 3-1. Na de wedstrijd rennen de jongens, hun shirts boven hun hoofden zwaaiend, door de straten van Chipoka!

Zingend worden de spelers als helden op het hostel onthaald door de overige kids. De jongens hebben de hele zaterdag erop trots hun DCS shirts aangehouden!

21 juni

In de ochtend gaan Fatima en ik naar het museum. Ik koop vele houtsnijwerken voor thuis en voor de zusters van Mua en Maryview. Ik voel me toch weer wat schuldig als ze ziet hoeveel ik afreken. Het went nooit.

In de middag weer lekker met de jongens naar het amateurvoetbal op ‘the ground’. De jongens zijn uitgelaten, vooral door gisteren is de band extra sterk geworden! Spits Benard vindt me rijk en plukt aan zijn elleboog ten teken dat hij arm is. De kids vragen waarom ik niet kan blijven. Johane vraagt me gebarend of we in Nederland achtbanen en vuurwerk kennen. Ik moet wel even slikken om zijn smachtende blik. We genieten met zijn allen van de wedstrijd!

Tijdens het eten geef ik de zusters de gekochte kerststal als dank voor de goede zorgen! Ze zijn er gelukkig heel blij mee!

22 juni

Ik was me weer vanuit de emmer, de douche is nog steeds stuk; ik vind het heel gewoon. Na de kerkdienst ontmoet ik Symon weer; hij is een paar dagen op bezoek in Mua. De uitgelezen kans om hem de meegebrachte DVD te laten zien waarop hij te zien is als kleine jongen. Ik vraag Alexander om te tolken. Twee zusters kijken mee en zijn ook zeer uitgelaten over de documentaire van Aad van den Heuvel uit 1993. Als we bij het stukje over de dovenschool aankomen, kan Symon het gewoonweg niet geloven! Een uur later is hij nog steeds zichtbaar onder de indruk!

Zuster Crissy brengt me het boodschappenlijstje voor de barbecue. Weer een zorg minder; alles lost zich vanzelf op!

23 juni

Een oude man komt met zelfgevlochten bezems, achterop zijn fiets gebonden, naar de school. De hoofdmeester wees hem gewoon door naar meester Banda, verantwoordelijke voor het sanitair. En dat, terwijl hij weet dat ook meester Banda geen geld heeft. Samen met twee andere leraren gaan ze rustig aan het afdingen, terwijl ze niets te besteden hebben. Ik bekijk dit alles met een dubbel gevoel. Ik begin vragen te stellen. Ja, ze hebben ze keihard nodig. Hij heeft iets van 40 kilometer gefietst. Als de school ze niet koopt, gaat hij het bij het ziekenhuis proberen. Ik zeg: ‘okay’ tegen de man en loop met hem mee. In mijn huisje pak ik geld en ik geef hem wat hij wilde hebben plus een bonus; ik trek me niets aan van het afdingen daarvoor. De man is blij; al meldt hij wel dat hij er slechts een paar dagen mee vooruit kan.

Vandaag staat in het teken van het shoppen voor de barbecue. Weer een zorg minder dat twaalf lege kratten keurig opgestapeld, gewoon voor de auto op ons staan te wachten. Geen idee wie het gedaan heeft maar ik vind het prachtig (In Malawi kun je alleen drank kopen als je lege flessen in ruil geeft). Bij de leraar met zijn kleine winkeltje in huis, door mij omgedoopt tot ‘salesman’, bestel ik de benodigde andere vier kratten.

Het shoppen gaat weer vanzelf. Ik koop twintig ingevroren kippen, bijna 200 runderworstjes, tafelzout, mayonaise, olie en 12 kratten drank. Bij de uitgang van een winkel verlos ik nog even een man van zijn totale voorraad zelfgemaakte moppen. Hij weet niet wat hem overkomt! Traditie is traditie, dus we gaan weer afsluiten met Carlsberg!

We worden weer uitbundig verwelkomd op het terrein van het hostel. Handjes schudden, omhelzingen en vele vragen. Ze hebben alles door, natuurlijk! Gebarend leg ik mijn schema voor de laatste dagen uit. Velen maken huibewegingen.

Vlak voor ik naar bed ga, word ik nog even aangesproken door de ‘watchman’. Ik had ze opdracht gegeven om ook de vier kapotte drums te restaureren. Hij wil tien keer zoveel geld als de vorige keer. Hij heeft natuurlijk goed meegekregen wat ik inmiddels allemaal gekocht heb. Ik kan hem daarom ook geen ongelijk geven dat hij het probeert. Uiteindelijk betaal ik nog iets teveel maar ik vind het wel goed zo.

24 juni

Vandaag bezoek ik alle klassen die ik nog niet gehad had. Ik geef nog even kort les in pre-school 3 omdat de leraar wordt weggeroepen. Ik ben blij dat ik me in iedere klas even heb kunnen laten zien.

Maurice en Maurice nemen me mee naar ‘the village’, in hun ogen wonen daar namelijk de mensen die het nog ‘erger’ hebben. Ik voel me een grote hufter als ik met mijn fototoestel aan het zwaaien ben. Dit is het ‘echte’ Afrika, lemen hutjes, zandgrond en armoede. Kindjes roepen het enige Engelse woord dat ze kennen, ‘money’.

Twee vrouwen zijn midden in het zand, in twee grote pannen, een modderkleurig bier aan het brouwen van mais. ‘De ene keer twee, de andere keer twintig procent alcohol!’, zegt Maurice, de teacher. Ik sla deze keer even over.

Deze avond heb ik een extreme behoefte op mezelf te zijn. Steeds komen de tranen. Het naderend afscheid?

25 juni

Zuster Litithia klopt al vroeg op de deur omdat we naar de markt gaan (meteen toen ze uit het ziekenhuis kwam, ging ze alweer keihard aan het werk, alsof ze een gewoon verkoudheidje had gehad). We kopen een hele flinke mand grote tomaten voor een schijntje. De kookster, die meeliep, mag het op haar hoofd door de heuvels dragen. De grote vuilniszakken met gekochte ‘cabbages’ worden ook gewoon later opgehaald. Leuk, hoe dit werkt!

En zo heb je voor nog geen 200 euro een barbecue voor 192 personen! In Nederland was je failliet geweest!

Ik bied zuster Litithia aan de gekochte spullen te dragen. Ze weigert. Met een rol tapijt op haar hoofd en twee zware tassen, is zij allang beneden terwijl ik nog voetje voor voetje de heuvel afga.

Later die dag snijd ik samen met haar zingend de kippen in stukken. Twee andere zusters doen de andere helft. Fantastisch om te doen! Waar heb ik me zo druk om gemaakt? Iedereen helpt vandaag mee!

Zuster Immaculate kookt alvast de kip en ik help twee meiden met het roosteren van de worstjes. Tussendoor maak ik heel veel foto’s.

De zusters zetten per klas bordjes en drank neer in de ‘tuin’. De kids popelen inmiddels achter de deur om ‘binnen’ te komen; ze maken alvast een feestje! Ik stort me ook in het feestgedruis. Er wordt keihard getrommeld en gedanst en ik maak foto’s van de kids die zeer ‘dressed-to-impress’ naar het feest zijn gekomen!

Ik eet en drink met de groep leraren mee; een ontzettend gezellige sfeer! Tussendoor loop ik alle ‘klassen’ af. Sommige kinderen halen gewoon met hun tanden de doppen van de flessen af!

Na het eten gaan alle klassen om beurten optreden. Ze doen traditionele Afrikaanse dansen. Ik doe gewoon mee als de oudere klassen gaan dansen.

Aansluitend komen de speeches. Als de mooie woorden binnenkomen en ik de waterige ogen van wat kids zie, houd ik het niet meer. Ik begin keihard te brullen. Op de achtergrond hoor ik de stem van driver Maurice, die het niet begrijpt. Huilen is toch niets voor mannen?

Ik verman me om mijn eigen speech te gaan houden. Het gaat me wonderwel heel goed af al houd ik het kort en krachtig!

Ik praat wat na met de zusters. Ze hadden het echt perfect georganiseerd! Zonder dat ik het in de gaten had, is inmiddels ook bijna alles alweer opgeruimd en afgewassen.

We rijden nog even naar Mtakataka. De bar wordt speciaal voor ons (Maurice, Maurice, Alexander, Banda, Andrew en ik) opengemaakt! Er komen leuke bekentenissen op tafel over de vrouwen van de kerels. Maurice de teacher: ‘wat een licht ineens in huis; is dat van de mzungu?’ Banda: ‘als ik met de mzungu op pad ben dan kookt ze niet meer!’ We moeten keihard lachen!

26 juni

Ik ben om half zes al wakker. Ik draai nog een uurtje wat. Ik lok Stephano naar mijn huisje en ik geef hem mijn ‘tweede’ mobiel, de oplader en wat ‘airtime’. Hij verdient het gewoon!

Bij het ontbijt een schitterende speech van zuster Immaculate. Er wordt gezongen; het is hartverwarmend! Ik word opgewacht door Maurice, Maurice en Andrew. Ze geven me groundnuts en een houten giraffe. Heel erg leuk! Ze zitten voor altijd in mijn hart!

Ik loop met de ‘headteacher’ mee naar de school. Hij herhaalt wederom zijn speech van gisteren in iets andere woorden in de lerarenkamer. Tussendoor zeg ik steeds ‘my pleasure!’

Ik ga alle klassen af en ik geef iedereen een handje. In de laagste klassen zing ik nog even het ‘wawawawawa’ (wordt door leraren gezongen om de kids alert te houden). Voor het binnengaan van iedere klas zucht ik even diep; ik wil nu niet emotioneel zijn. Sommige kinderen vechten tegen hun tranen. Het meisje uit STD 8, die me hielp met barbecueën, verliest ervan.

Zuster Litithia komt voor de laatste keer de ijskast leeghalen. Ik geef Maurice mijn nagelknipper (hij maakte zijn nagels schoon met een Gilette-mesje) en ik geef Andrew een paar schoenen voor één van de voetballers. Ik geef de helft van mijn kleren af aan de zusters. In de lerarenkamer geef ik nog even mijn potje ‘Norit’ af (er sterven gewoon kinderen aan diarree). Maurice vecht tegen zijn tranen.

Ze staan al heel lang bij de auto op me te wachten maar ik ben inmiddels een Malawiër geworden! Ik draag met trots het van de zusters gekregen Malawische shirt! Het echte pakken, komt in Maryview wel. Nu komt het niet op een tasje meer of minder.

Tijdens de rit ben ik stil, heel stil, ‘memorylane’. Ik val ook even in slaap. Deze rit is anders dan anders; er zitten allerlei mensen in de auto die ik nog nooit heb gezien. Even hier heen, even daar heen. Maurice spreekt frustraties uit. Gek genoeg kan ik het vandaag ook minder goed hebben. In Limbe koop ik nog even een naaimachine van het laatste sponsorgeld.

Het is goed om de zusters van Maryview weer te zien! De meegekomen zuster zal een paar dagen bij de ‘orde van zes’ slapen; de ‘headteacher’ gaat met een man op pad voor een meeting en Maurice? Maurice wordt aan zijn lot overgelaten. Hij kan het uitzoeken. Ik kan het niet geloven! Ik bied aan dat hij wel in mijn huisje mag maar hij trekt zijn eigen plan, ‘I am a man!’ en ‘this is Malawi!’ roept hij. Hij belooft terug te keren indien nodig.

Tijdens het koken praat ik zuster Elisabeth bij. Tessa en Iris komen binnen; zij zullen de dovenschool in Mountainview aandoen. Ik vertel enthousiast mijn verhalen. Het bijzondere is dat ook zij nog geen koffers hebben en meteen naar de doof-blinden zijn geweest. Maakt iedere vrijwilliger dezelfde dingen mee?

Ik help zuster Margaret met de afwas en ik laat de meiden naar bed gaan. Een verademing om weer eens onder een warme douche te staan! Ik sms Maurice nog even om hem een hart onder de riem te steken.

27 juni

Aan het ontbijt geef ik de kerststal aan de zusters. Ik ga met zuster Pauline en zuster Veronica op pad om een klein beetje te shoppen. Ook gaan we even naar het huis van de Bisschop waar bananen en suikerriet wordt ingeladen.

Na de lunch willen Tessa, Iris en ik even de buurt gaan verkennen als plots Maurice voor onze neus staat! Hij heeft gewoon bij de ‘headteacher’ van Maryview gegeten en geslapen. Gelukkig maar! Ze hebben flink om mijn berichtje gelachen!

We komen met zijn allen uiteindelijk op de school van Maryview terecht. Leuk om meester Cook en de ‘driver’ van Maryview weer te zien! Het wordt een leuke middag in een wat vage setting.

De zusters maken van het avondeten een ‘welkoms/ say goodbye-feestje!’ Er is een lopend buffet, er wordt gespeecht en we worden toegezongen! De Nederlanders mogen samen de cake aansnijden; oftewel de ‘animal’ doden. De transistor wordt erbij gehaald en er ontstaat een vrolijke dans! Heel leuk gedaan allemaal!

28 juni

Na een ‘heavy breakfast’ heb ik nog een uur om te pakken, dat moet genoeg zijn. Het past allemaal vrij gemakkelijk.

Op het vliegveld ontzettend veel blanken, allemaal vrijwilligers in allerlei projecten. En dat, terwijl ik bijna nooit een blanke tegenkwam. Als ik aan de beurt ben, hoor ik dat de vlucht ‘overbooked’ is. Ineens ben ik niet zo positief meer; nu kan ik het echt niet hebben; ik baal er verschrikkelijk van! ‘Waarschijnlijk hebben teveel mensen geroepen dat ik moet blijven!’ zeg ik tegen zuster Margaret.

Na een hoop onduidelijkheid en lang wachten in een kantoor van SAA, een half uur van het vliegveld, hoor ik dat ik 24 uur later in Nederland zal aankomen. Ik zal alleen midden in de nacht op moeten staan.

29 juni

Heel sportief staan naast de chauffeuse nog twee zusters speciaal voor mij midden in de nacht op. Het is koud, ijskoud. Beslagen ramen. De zusters bidden de hele autorit.

Vanwege de omboeking een halve dag wachten in Lilongwe. Verder is de reis grandioos!

30 juni om een uurtje of 9 weer op Schiphol!

Natuurlijk geen koffer…

Later:

Ik laat iets van zestig foto’s bijbestellen voor de kids, ik koop verfspullen voor Robert, een cadeautje voor Alexander en ik laat de elftalfoto uit Chipoka uitvergroten en inlijsten voor in de school. Dit alles geef ik mee aan vrijwilligster Kitty, die 2 september vertrokken is.

Mijn droom is uitgekomen!
Karel en sponsors bedankt!

Klik hier voor de foto's van René

Schrijf gerust een mailtje als je vragen hebt naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Zevenaar, 7 september 2008