logo scholsfoundations

Projecten in Malawi, Bali & Vietnam

Verslag van verblijf in Malawi 11 juni t/m 2 augustus 2008

Waar ga ik beginnen, wat is het lastig om al die dingen die ik daar gedaan heb, gezien heb, emoties die het heeft opgeroepen om die zo op papier te zetten. Maar ik ga me best doen.

Na het treffen van alle voorbereidingen was het 11 juli dan zover… we gaan op weg naar Malawi! Lotte en ik zouden elkaar treffen op Schiphol en nadat we gezamenlijk nog even een kopje koffie hadden gedronken was het dan zover… eerst nog even afscheid nemen, nou dat verliep goed! We waren voorbereid maar gelukkig wij hadden een goede aansluitende vlucht! Onderweg heeft Lotte me even wat dingen verteld en hebben we een beetje plannen proberen te maken, een ding wat me bij is gebleven was dat Lotte mij vertelde dat het altijd maar een dag regende als zij in Malawi was. Nou dat was een heerlijk vooruitzicht natuurlijk… wat denk je…. Komen we aan en ja hoor het regent! Nou goed die ene dag hebben we meteen gehad dan, zullen het positief bekijken!

We werden hartelijk ontvangen door de Zusters. Daar gaan we dan in de bus op weg naar Mary View, eerst even nog boodschappen doen bij de Shoprite en op de groente en fruitmarkt. Gelijk al wat van de omgeving gezien en de rijstijl van de Malawianen! Ppff had toch af en toe even dat me hart iets sneller ging kloppen! Uiteindelijk aangekomen bij het Convent van de SBVM. Er werd gezongen en gedanst dit was schijnbaar om je welkom te heetten. Ik laat het maar even allemaal over me heen komen. Toch apart als je zo over straat loopt en je bent gewoon een wandelende attractie, iedereen staart je aan en je wordt nageroepen met ´Azungu` . Maar je gaat er aan wennen schijnbaar, op dit moment voel ik me er een beetje opgelaten onder want wil niet graag opvallen. De volgende dag stond er rijles op het programma, niet heel bijzonder zou je denken, wel als je links moet rijden en dan ook nog echt alles links! Gelukkig is het op de weg naar Mulanje niet zo heel druk dus was het vrij safe voor ons om het te proberen.

We hebben de dovenschool in Limbe bezocht. Erg interessant om te zien hoe ze de doven hier les geven. We hebben in een aantal klassen meegekeken en het is erg leuk om te zien dat de manier van lesgeven niet veel afwijkt van de manier waarop wij in Nederland de doven lesgeven alleen in Malawi doen ze het met minder middelen. Ook hebben we de school materialen gegeven die wij meegenomen hebben uit Nederland. Puzzels, spelletjes, soort spel waarbij je woorden moet maken, bellenblaas etc.

We zijn op safari geweest dat hoort er natuurlijk ook bij. Dit is even iets heel anders. Een volgende cultuurshock volgt, dat er terwijl er veel armoede en honger is in Malawi toch een resort is waar aan alle soorten luxe is gedacht, ongelofelijk. Maar de safari was echt geweldig! Na 2 dagen safari was het weer tijd om door te gaan. We hadden een eerste korte stop in Mua, daarna doorgereden naar Lilongwe. Hier hadden we met Luka afgesproken. Een dove jongen die ook in Mua op school heeft gezeten. In Lilongwe hebben we een aantal zaken geregeld ook voor Luka, want dat is toch lastig voor een doof iemand, niemand kan gebarentaal en ja wat moet je dan als niemand je kan helpen. Dan zijn daar de 2 meiden uit Nederland die je even kunnen helpen! Dat is dan wel erg fijn! Ook de rest van de bagage hebben we opgehaald in Lilongwe zodat we nog meer mensen en kinderen kunnen blij maken met onze spullen uit Nederland.

Na een aantal dagen Lilongwe was het weer tijd om terug te gaan naar Limbe, we zouden de doof- blinde school ook nog bezoeken en aangezien we hier nu de materialen voor hadden konden we doorgaan met de strakke planning. Na een lange dag in de auto en flink verdwaald te zijn uiteindelijk toch in Limbe aangekomen. Wat een reis! De volgende dag hadden we met Beard afgesproken. Beard is een dove jongen die ook in Mua op school heeft gezeten en die Lotte al 3 jaar niet meer had gezien. Was erg leuk natuurlijk om hem weer te zien. We zijn ook bij Beard thuis geweest. Dit vond ik persoonlijk wel bijzonder. Leuk om te zien hoe zij wonen en zijn familie ontmoet. De volgende dag stond het bezoek aan de doof- blinde school op het programma. Er waren 2 meiden want de andere kinderen waren allemaal naar huis. Dit was wel jammer maar we hebben leuk met die meiden gespeeld. Ik had een activiteit gemaakt voor de kinderen, voelkaartjes, dit zijn houtenkaartjes waar ik allemaal verschillende soorten materiaal op heb geplakt. Denk aan schuurpapier, stukjes stof, etc. en deze kaartjes doe je in een bak en dan kunnen de kinderen de verschillende materialen voelen. We hadden nog een aantal spellen meegenomen die goed zijn voor de ontwikkeling van doof- blinde kinderen. Ook heeft Sister Emma ons uitgenodigd om aanwezig te zijn bij workshops die worden gegeven voor ouders.

We zijn naar Sister Laetitia James geweest, zij werkt op een meidenschool in een klein dorpje in de buurt van Mulanje. Toen we aankwamen dachten we aan het eind van de wereld te zijn, wat een rust en weinig mensen. Heerlijk! Jammer dat wij degene waren die wel erg opvielen vanwege onze huidskleur want hierdoor werd de rust iets minder voor ons. Het was echt gezellig met de meiden, spelletjes gedaan zoals schipper mag ik overvaren en ook spelletjes uit Malawi! Gezellige meidenavond gehad en het was jammer dat we er maar een nachtje konden blijven. Want we zouden op weg gaan naar Mua.

In Mua eerst weer iedereen uitgebreid begroet en onze kamer in orde gemaakt. Johan, Angenet en de kids waren ook nog in Mua. We hebben hun geholpen met de laatste dingen, slaapzalen vegen, bedden goed zetten. Ook in Mua hebben we niet stilgezeten, we zijn naar de school van Simon geweest om een aantal zaken te regelen, hebben de jongens geholpen met hun huiswerk, gevolleybald, een middag naar Senga Bay geweest en voorbereidingen getroffen voor de barbecue. Deze zouden Johan en Angenet houden als afsluiting. Kortom een drukke, maar leuke laatste week in Mua voor ons. Film gekeken met de kinderen, veel gekletst en dat ging met handen en voeten en veel lol gehad.

Wat me toch erg is bijgebleven is dat ik het bijzonder vind dat je in een kleine week tijd zo’n band hebt opgebouwd met de kinderen dat ik het erg moeilijk vond om weer terug te gaan. Ik ga mijn gewone leventje weer leiden in luxe. Zij blijven daar maar ondanks alles wat ze mee hebben gemaakt en nog meemaken wat zijn deze kinderen dankbaar! Als ik er weer zo over nadenk dan blijft het even slikken. Toen het afscheid van ons…. Zat er al tegen aan te hikken, ben niet zo goed in afscheid nemen, gelukkig bij de kinderen het droog weten te houden maar bij de Zusters kwam het er dan toch even uit. Daar ga je dan weer, busje weer vol met al onze bagage en op naar Limbe, muziek uit de mp3 speler hard aan en lekker vals meezingen even proberen je gedachten op iets anders te zetten, maar ja dan komen er van die liedjes voorbij, die op dat moment wel erg toepasselijk waren, dan toch maar die grote zonnebril op en de eerste kilometers hebben we in stilte gereden.

In Limbe was het tijd om naar de workshops van de doof- blinde school te gaan. Dit was interessant om te zien want er waren best een aantal ouders gekomen. Alles werd voor ons vertaald in het Engels. Het was een vermoeiende ochtend maar zeer zeker de moeite waard om meegemaakt te hebben. Toen was de laatste dag aangebroken en zijn Lotte en ik naar Blantyre gegaan en hebben daar de dag doorgebracht. Beard was nog gekomen en Lotte en ik hebben de dag samen afgesloten door uit eten te gaan. Even alles van de afgelopen 3 weken doorspreken, wat we gedaan hebben, wat het met mij gedaan heeft en ook zeker gelachen over de ritjes die we gemaakt hebben en wat we onderweg meegemaakt hebben. Wat autorijden in Malawi is toch ook best een groot avontuur! Kortom ik heb een leuke, gezellige, leerzame tijd in Malawi gehad. Ik heb geprobeerd het op papier te zetten maar bepaalde emoties, dingen die je ziet kan je niet op papier overbrengen en zal je mee moeten maken. Ik kan zeker mensen aanraden om naar Malawi te gaan!